Intermezzo: ‘Moeder, waarom bloggen wij?’

Geheel vrijwillig las ik dé blogpost ‘Why I blog’ van Andrew Sullivan. Deze columnist van The Atlantic schreef een uitgebreid essay over ‘het bloggen’. In zijn artikel haalde Sullivan interessante dingen aan, maar ik kan mij niet vinden in de onderstaande paragraaf:

“You can’t have blogger’s block. You have to express yourself now, while your emotions roil, while your temper flares, while your humor lasts. You can try to hide yourself from real scrutiny, and the exposure it demands, but it’s hard.”

Geen blogger’s block. Onzin.

Ik zou willen bloggen op commando, maar dat lukt niet. Ik volg mijn gevoelens, gevoelsmens die ik ben, maar mijn verstand wint. Het gebeurt wel vaker dat ik meerdere dagen over een interessant onderwerp nadenk en een goede uitwerking of een bepaalde invalshoek zoek. Dat vormt bij mij het probleem en is mijn blogger’s block. Ik ben niet snel tevreden en wil niet zomaar iets posten. Ik zoek iets dat de moeite is, waar niet iedereen over blogt. Al is dit allemaal relatief. Eens ik mijn blogpost in mijn hoofd heb uitgwerkt, valt mijn blogger’s block weg. Het gevoel wint van het verstand. Ik schrijf wat ik denk. Of dit een goede zaak is laat ik in het midden.

Een andere fenomeen is mijn post-blogger’s block. Dat heb ik nu ter plekke uitgevonden. Uit het niets. Tijdens het schrijven. Zie je wel dat mijn gevoel primeert. Ik lees mijn eigen posts niet graag. Al krijg ik af en toe positieve uitlatingen te horen over mijn blog, ik vertrouw het niet. Ik lees mijn berichten en vind ze niet goed. Punt. Complimentjes neem ik wel aan, maar met een korrel zout.

Praat niet over bloggen, doe het gewoon.

De C van dé Crash

“The Day the Music Died” zong Don McLean. Hij verwees naar 3 februari 1959, de dag waarop zowel Buddy Holly, Richie ‘La Bamba’ Valens, als J.P. ‘The Big Popper’ Richardson het leven lieten in een vliegtuigongeluk. De dag dat de muziek stierf. Niet letterlijk uiteraard. Maar u begrijpt het wel. Ik begrijp het ook. Ik begrijp het steeds meer en meer als ik naar mijn Buddy Holly collectie luister. De (jonge)man was slechts 22 en had al bereikt waar veel mindere goden enkel van kunnen dromen. Als belangrijke rock ’n roll pionier was hij zijn tijd vooruit. Zijn liedjes klinken erg poppy en zijn erg toegankelijk, maar er gaan vaak ijzersterke en intelligente teksten achter schuil. Invloed die hij heeft gehad op latere muzikanten, zoals the Beatles en Bob Dylan, zijn onmogelijk te overschatten.

Een mooi voorbeeld van het vooruit zijn van zijn tijd is zijn liedje “Everyday”. Hij gebruikte bijvoorbeeld een celesta, een eerder ongebruikelijk instrument in de rock ’n roll. Nadien gebruikten onder andere the Velvet Underground (in 'Sunday Morning' ) en Pink Floyd (in 'the Gnome') het instrument . Let ook op zijn ‘hiccup’ techniek.

de B van Badalamenti

Angelo Badalamenti. Angelo Badalamenti. Angelo Badalamenti. Wat ! Een ! Naam ! Spreek hem zelf eens uit en je merkt hoe prachtig die naam klinkt. Achter deze prachtige naam schuilt echter een uitzonderlijk componist. Hij moet naast Danny Elfman mijn favoriete filmmuziek-componist zijn. Nee, Badalamenti staat een trap hoger. Zeker weten. Hij is vooral gekend voor zijn samenwerking met David Lynch, net zoals Elfman met Tim Burton. In onder andere Blue Velvet, Twin Peaks (zowel de serie als de film), Lost Highway, The Straight Story, Wild At Heart en Mulholland Drive (stuk voor stuk pareltjes) zorgt hij voor de muziekscore. Deze films zouden een groot deel van hun effect missen zonder de ondersteuning van Badalamenti. Zonder Badalamenti, geen David Lynch. Hoogstwaarschijnlijk wel een David Lynch, maar niet zoals we die nu kennen. Naast huiscomponist van Lynch, schreef Badalamenti de soundtracks voor onder andere La Cité des Enfants Perdus en Un Long Dimanche de Fiançailles, waarvoor hij in 2005 de World Soundtrack Award voor Composer of the Year kreeg. Ik kende de Twin Peaks Soundtrack, volledig van de hand van Badalamenti, al een tijdje. Voor de titelsong, de 'Twin Peaks Theme', kreeg hij een Grammy voor 'beste instrumentale popnummer'. Een prachtige, variërende en enorm sfeervolle soundtrack die erg moeilijk te beschrijven is. Van erg donkere, mysterieuze songs tot dansbare, jazzy nummers. En toch voelt de soundtrack aan als een geheel, omdat het onbeschrijfbare 'Twin Peaks gevoel' (herkenbaar voor mensen die de serie hebben bekeken) als een rode draad heerst doorheen alle nummers. Deze soundtrack helpt voor een groot percentage mee aan dat 'Twin Peaks gevoel', omdat die zo perfect aansluit bij de serie. Je kan de twee niet van elkaar loskoppelen: zonder de serie geen muziek en zonder de muziek geen serie.

Vorig jaar werd Badalamenti op het filmfestival van Gent gehuldigd voor zijn hele carrière met de World Soundtrack Lifetime Achievement Award. Naar aanleiding daarvan is hij dit jaar eregast op het filmfestival en vond Knack het een goeie reden een cd van Badalamenti bij hun blad te voegen (en terecht!). Je kan de Knack van afgelopen week kopen met daarbij een cd met de beste filmmuziek van Badalamenti. De cd heet 'For the record: Angelo Badalamenti' en is zonder twijfel de moeite. Op de cd staan composities voor verschillende films, zodat de cd een ideale instap vormt voor de Badalamenti-leek. De nummers werden prachtig ingespeeld door het Brussels Philharmonic en zijn een pareltje voor het oor. Voor mensen die geïnteresseerd zijn, ga zeker eens naar je dichtstbijzijnde krantenboer en koop die handel! Haast jullie!

Om af te sluiten een leuk weetje: het tweede nummer van de Twin Peaks OST, 'Laura Palmer's Theme,' wordt gesampled in 'Go' van Moby.

de A van Amai

Ik start helemaal opnieuw en begin met de A. De eerste letter van het alfabet. Het ABC zoals ze wel eens zeggen. De komende weken zal ik de letters van het alfabet overlopen en elke letter zal de beginletter zijn van mijn blogonderwerp. Ik begin met de A van: 'Amai dat is lastig', of 'Aaarghh'. Ofzo.

Ik heb zelden zo'n lastig schrijfgevoel gehad als bij het opstarten van deze blog. Ik liet mijn andere blog achter met het idee het niveau van deze blog naar een hoger niveau te tillen. Tevergeefs. De weinige ideeën die ik in samenwerking met mijn brein ontwikkelde, pende ik neer. Probeerde ik neer te schrijven. Ik schreef over mijn platonische liefde voor Lily Allen, mijn adoratie voor Emma Watson, een slapende man op de trein en nog dingen die ik reeds vergeten ben. Ik was echter nooit tevreden. Ik ben eigenlijk nooit tevreden als het op mijn eigen werkjes aankomt. Ik schaam me voor wat ik schrijf, ook al beweren mijn lezers dat dat niet nodig is. Het zou handig zijn moest ik die schaamte kwijtraken. De gruwel die ik ervaar als ik mijn eigen woorden nalees is vreselijk en daar komt voorlopig geen verandering in. Wie weet volgende keer, als ik het heb over de B van Angelo Badalamenti.